تا  كه نگاه  مست  تو، خـــــون  شراب  مي خورد

فتنه ي عشق هر  دم  از چشم تو آب مي خورد

مي كشد از ستمـــــگري صد دل  زخم خورده  را

زلف  سيـــــاه  كــز  پس  گوش تو تاب  مي خورد

داني  اميـــد  وصــل تو چيست من فتــــــاده  را؟

تشنـه  لبــي فــريب از  موج  سراب مي خــــورد

آن دو  نگاه مست را يـــك نفســي به خـــواب ده

حالت آن دو بيشتر ، چون كه به خواب مـي خورد

نالـــه ي  سوزناك مـــا، هـر شبي  آن نــــــگار  را

زخـمه ي  دلكشي  كه  بر  سيــم رباب مي خورد

ما  كه قيــــــامت از جــهان قـامت  يــــار  ديده ايم

كي  دل مــــا  فـــريب  از  روز  حـساب مي خورد

مستي چشـــــم تو  چـنــان كرد  خــمار  جان من

كز  اثرش چــــــو جـــام مي باده ي ناب مي خورد

تا نشـــــود نـــگاه  تو  مســــــت تــر از نــــگاه  ما

صوفي رند مــي  زده،  مي  به  شتــاب مي خورد

مهران نيك سيما (صوفي)

آن زمان از طلب دامن تو دست کشم

که به گیسوی خم اندر خم تو دست کشم

گرچه ما ناز کسی را نکشیدیم ولی

ناز کن ناز تو را هر چقدر هست کشم

بعد ازین گر بکشم نقش تو بر دفتر دل

چشم زیبای تو را با قلمی مست کشم

چون رسم بر سر زلف تو در آن نقش همی

دل خود را به سر زلف تو پیوست کشم

بعد ازین تا خبری از تو بگیرم شب و روز

منّت آنکه به دیدار تو بنشست کشم

یا شبی زلف بدستم بده یا موی تو را

عاقبت دست بیندازم و در شست کشم

تو ز صوفی بکشی رو به جفا اما من

دست از روی مهین تو محالست کشم

مهران نيك سيما(صوفي)

نرگس مست تو گر بر سر بیداد شود

دست دل دوخته بر دامن فریاد شود

بند زلفت چو بهشت دل و جان است مباد

که دل از سلسله ی زلف تو آزاد شود

بس که قند لب تو مشتری جان دارد

هر که بوسد لب نوشین تو قنّاد شود

چشم خسرو اگر ابروی تو بیند نفسی

ترک شیرین کند و بهر تو فرهاد شود

دوستان را همه مشغول نظر خواهم کرد

تا مبادا که ز معشوقه ی ما یاد شود

بی خبر دل ز جهانی بستاند چون او

هر که مشمول چنین حسن خداداد شود

دل که ویرانه ی هجران تو گردد چندیست

نه گمان است که بی روی تو آباد شود

آنکه چشم تو بیاراست ندانست که زود

چشمت افسون کند و زلف تو صیّاد شود

همچو صوفی به غزل از همه دل خواهد برد

هر که را غمزه ای از چشم تو استاد شود

مهران نيك سيما (صوفي)